Bestuur neemt afscheid van Marianne, Louis en Hans

Bestuurlijke vernieuwing is voor alle organisaties nodig. Nieuw bloed, frisse wind, niet vastroesten….. We kennen het allemaal. En het geldt ook voor Rura. Maar als het dan zover is en je moet collega’s uitzwaaien met wie je bijna acht jaren hebt samengewerkt terwijl zij er al zaten toen je zelf aantrad, dan zie je toch veel ervaring vertrekken. Maar terugkijken naar wat we samen voor elkaar kregen is ook een mooie bezigheid en als de opvolgers meer en meer ingewerkt raken en nieuwe bijzondere capaciteiten meebrengen dan weet je: we maken een volgende stap!

Tijdens de najaarsbijeenkomst op 6 november jl. namen we afscheid van onze secretaris Louis Wolters. Eigenlijk voor de tweede keer, want Louis was tussen 1983 en 1989 al een keer bestuurslid geweest. Nu sloot hij een periode van 12 jaar af. Louis draagt de geschiedenis (en vooral die van Roermond) een warm hart toe. Niet alleen Rura genoot van zijn kennis en activiteiten, ook de VVV Stadsgidsen en D’n Uul konden en kunnen op hem rekenen. Maar ook Rura laat hem nog niet los, want zijn inbreng als lokale expert in het project Ongezien Roermond levert nog steeds belangrijke informatie op voor de onderzoekers.

Marianne Muller en Hans van de Mortel wilden het liefst in eigen kring afscheid nemen. Dit stond al eerder gepland, maar het diner dat we erbij gepland hadden viel in het water doordat Hans de dag ervoor getroffen werd door een herseninfarct. Bange, onzekere tijden. Er werd keihard gewerkt aan zijn revalidatie en Hans vocht zich terug. Tot ieders grote opluchting, al blijven er beperkingen over. Maar hij is er weer. En dus konden we alsnog een moment vinden waarop we met het bijna voltallige bestuur (alleen Saskia Mouchart bleek verhinderd) na een gezellige en smakelijke avond konden stilstaan bij het afscheid van Marianne en Hans. Inclusief de uitreiking van de Sjpang wegens jarenlange verleende diensten aan Rura.

Marianne stond binnen ons bestuur vooral bekend als de doener. Altijd en overal voor beschikbaar, en al helemaal als het om de synagoge ging. Jarenlang zorgde Marianne voor de openstelling, samen met collega-stadsgidsen maar ook met leden van het Sint Christoffelgilde. Deze klus droeg zij bij haar afscheid symbolisch over aan Saskia Kennis-Smeets door de sleutels van de synagoge aan haar te overhandigen.

Dat we Hans samen konden uitzwaaien was een grote vreugde, hoewel dat hard klinkt. Maar als je bedenkt wat Hans allemaal overkwam en hoe hij zich van de ellende terug wist te vechten dan snap je het gevoel helemaal. Hans was in zijn Rura-tijd, die al met al iets langer duurde dan zijn functie als stadsarchivaris, niet alleen al die jaren onze gastheer door zijn werkkamer beschikbaar te stellen. Hij leverde bijdragen aan de Spiegel van Roermond en wist door diverse maatregelen de Roermondse historie toegankelijker te maken. We zagen hem met lede ogen vertrekken, de Sjpang voor al zijn inzet en resultaat is meer dan verdiend. Zijn naam verrijkt de lijst van Sjpang-dragers met glans!